Πώς μπορούμε να μιλήσουμε στα παιδιά για τη συναίνεση; Μπορούμε να τα μάθουμε να λένε «όχι» όταν αισθάνονται άβολα; Η ψυχολόγος Φρόσω Φωτεινάκη μιλά στα παιδιά με τρυφερότητα και ενσυναίσθηση για τη σημασία των ορίων μέσα από την ιστορία της μικρής Αντιγόνης.
“Με μια αγκαλιά ερχόμαστε στο φως: ένας γιατρός που μας κρατάει στην αγκαλιά του, για λίγα μόνο δευτερόλεπτα.
Κι ύστερα μας δίνει στης μητέρας· μια αγκαλιά που ανοίγει και δεν κλείνει ποτέ. Από αγκαλιά σε αγκαλιά η ζωή μας θα κυλήσει. Γονείς, συγγενείς, ένα «Πρόσεχε μη σου πέσει!» κάθε τόσο, ένα «μην το σφίγγεις πολύ το παιδί!», μαθαίνουμε μεγαλώνοντας πως οι αγκαλιές έχουν αποχρώσεις, έχουν θερμοκρασία: η ψυχρή, η θερμή, αυτή που δίνεις όταν συναντάς κι αυτή όταν αποχωρίζεσαι… Περίεργες, όμως, κι αυτές οι αγκαλιές… Βγαίνουν σε τόσα μεγέθη, ύψη, βάθη, πλάτη, που ποτέ δεν ξέρεις ποια πραγματικά σου ταιριάζει. Γι’ αυτό κι όλες τις δοκιμάζεις. Και ξεχωρίζεις μέσα σου ποια ταιριάζει στον καθένα, ποια θα κάνεις δώρο, με φιόγκους και χρυσόσκονη, ποια θα ’χεις να παρηγορείς, με ποια θα κάνεις φίλους και με ποια θα ερωτεύεσαι.”
Στο βιβλίο Να σε κάνω μια αγκαλιά της ψυχολόγου μιλάει στα παιδιά με τρυφερότητα και ενσυναίσθηση για τη σημασία των ορίων. Όπως γράφει και η συγγραφέας στο τέλος του βιβλίου της, πρόκειται για μια ιστορία που θα μας βοηθήσει να μιλήσουμε στα παιδιά για την αγκαλιά, για αυτό το άγγιγμα που όλοι μας θα συναντήσουμε και θα αισθανθούμε από το πρώτο δευτερόλεπτο που ερχόμαστε σε αυτό τον κόσμο.
